چشم انتظار

کُد لوگوي جنبش وبلاگيِ کمک به اشراف نيازمند!

Thu, 29 Mar 2012 16:21:00 GMT

جهت درج لوگو در وبلاگ، از اسکريپت زير استفاده نماييد.

مي توانيد به آدرس ذيل نيز مراجعه نماييد:

http://ashraafeniazmand.parsiblog.com

زيارت، با طعم ريموتِ 2!!

Wed, 21 Mar 2012 20:16:00 GMT

ادامه از پست قبل...

قسمت دوم:

آب سرد، وسط زمستون، رو سرت بريزن، چه حسي داري؟! همون حس رو، من همون لحظه داشتم. دنبال چند نفر مي گشتم، که هم درد من باشند، که خوشبختانه، کم نبودند کساني که، با کفش وارد شده بودندشان!! کمي دلم آرام گرفت. اما آن برادر سرباز، ول کن نبود. و دائم مي گفت: آقايون اگه کفش دارين، برگردين که راهتون نمي دهند. يکي از اون وسط داد زد: عزيز! ما مگه مي تونيم برگرديم، از بين اين همه جمعيت؟! خلاصه؛ تو فکر راه حلي بودم، که ديدم باراني از کفش، از بالاي سرم، به سمت سقف مُشَمايي جايگاه بازرسي، باريدن گرفت! من هم به نفر جلوييم گفتم: تو هم که کفش داري. بيا کفش هامون رو بندازيم اون بالا. برگشتني، اگه بود، که بر مي داريم. اگه نبود هم مهم نيست. مهم اينه که آقامون رو زيارت کرديم. پسره با کمي مکث گفت: عجله نکن! هنوز که خيلي راه مونده. شايد قانون جديد تصويب شد، کامل صحبتش تموم نشده بود، که همون جناب مأمور، انگار که از غيب پيام گرفته باشه، با شوقي که در چشمش معلوم بود، اعلام کرد: آقايوني که کفش دارند، مشکلي براي ورود نيست. و مي تونند، بعد از بازرسي، وارد بشن. واي خدا... ممنونتم. چه حالي دادي امروز به ما. طفلي دلم سوخت! براي اونهايي که، کفش هاشون رو پرتاب کرده بودند.

يکي دونفري مونده بود به من، که يک مأمور گفت: اون هايي که کفش دارند، بدهند براي بازرسي. من و نفر جلويي، که نوبتمون شده بود، کفش هامون رو داديم. و ايشون هم بعد از بازرسي، به ما تحويل داد. مأمور بازرسي بدني، گفت: هر چي توي جيب هاتون دارين، دستتون بگيرين. من هم سريع بين اون همه فشار، جيب هامو خالي کردم. و تا دست بردم داخل جيب کتم، کنترل ماشين اومد تو دستم! دلم گُرّي ريخت پايين! حالا بيا و درستش کن. اونجا آرزو کردم؛ اي کاش، از خونه پياده مي اومدم، اما اين سر خر رو با خودم نمي آوردم! ولي کاريش نمي شد کرد. نوبتم که رسيد، جناب مأمور گفت: اين چيه لاي وسايلت؟! گفتم: سِويچ ماشينه! گفت: اين که ريموت داره. ممنوعه... برادر مجيد؛ اين آقا رو راهنمايي کنيد بيرون... آخه براي چي عزيزم؟! بيا امتحانش کن. نه آقا، اين حرف هاش نيست. برو با مسئولمون صحبت کن. رفتم سراغ پاسدار قد بلند و تنومندي، که کمي عقب تر ايستاده بود. ملتمسانه بهش گفتم: حاجي! تو رو خدا، ما رو راه بنداز. به جان خودم، يادم از اين لعنتي نبود. يه نگاهي بهم کرد و گفت: يه جا بذارش، بعد برو تو. رفتم يه گوشه، هرچي گشتم يه جاي مطمئن پيدا کنم، به جز يک جا! جاي ديگه اي به ذهنم نرسيد.

باز هم با دخالت همان ملعوني که عرض شد! بهترين جا، داخل کفشم بود. به طرز ماهرانه، و فوق سريع، ريموت رو، داخل کفش انداخته و بعد از تشکر از آن برادر، به سمت درب ورودي حرکت کردم. چشمتان روز بد نبيند! چند قدمي تا رواق امام خميني (ره) فاصله داشتم، که پاسداري که آنجا ايستاده بود، گفت: جناب! کفش هاتون رو لطف کنيد. گفتم بازرسي شده برادر. گفت: مي دونم براي خندشه!! من هم نا اميدانه، کفش ها رو که داخل نايلون بود، به ايشون دادم. کمي تکان داد و با همون لهجه ي خودمون گفت: اي چيه توش لُق لُق مُکُنه؟! گفتم: چه عرض کنم. دستش رو کرد تو کفش و کنترل رو در آورد. نگاهي به من کرد و سپس، به همون جناب تنومند و درشت اندام، گفت: برادر مصطفي، ايشون رو راهنمايي کنيد. تا چشم برادر مصطفي به من افتاد، گفت: مگه قرار نبود بري يه جا بذاريش؟ در عين حالي که سر و صورتم، خيس عرق بود (کمي از فشار وارده و بيشترش از خجالت)، فقط گفتم: شرمنده! ايشون هم متقابلا"، با ابراز همدردي گفت: منم شرمنده! بفرماييد بيرون. ديگه التماس فايده نداشت و حقير، دست از پا دراز تر، با احترام به بيرون هدايت شدم.

خيلي بهم ريخته و پَکَر از اين اتفاق، دوباره برگشتم سر خانه ي اول! صحن کوثر. ساعت 15:45 رفتم روبروي اسکوربورد بزرگي، که تعبيه شده بود، ايستادم به نظاره. و تصوير آقاي نظام اسلامي رو، که البته صدا نداشت، نگاه مي کردم. و به بي لياقتي و بي توفيقي خودم غصه مي خوردم.

اواخر مراسم بود. کمي آرامش پيدا کرده بودم. صداي دلنشين آقا، با لحن آرامش بخش، اما توفنده يشان، آدم رو به وجد مي آورد. همينطور، که چهره ي حضرت ماه رو رصد مي کردم، با خودم اينگونه مرور نمودم که؛ عجب! اگه خدا بخواد، کسي رو از يک توفيق بزرگ، بي بهره کنه، حتي مي تونه، با يک (ريموت) بي ارزش، حالش رو جا بياره. توجه مي نمويي!

****************************************************************

غروب که به منزل برگشتم، مادرم گفت: ما که چشممون سفيد شد به اين تلويزيون. هرچي گشتيم، اون جلوها که بماند، عقب ها هم نديديمت! کجا بودي؟! گفتم: دستيار فيلم بردار!!

زيارت، با طعم ريموتِ 1!!

Wed, 21 Mar 2012 20:08:00 GMT

((روايتي متفاوت از يک ديدار))

قسمت اول:

ساعت 13:30 روز 91/1/1، پاي سفره ي مامان، به همراه اعضاي درجه ي يک خانواده! پلو سبزي با ماهي، تَنگِش يک مرغ شکم پر! نويد يک عصر لذت بخش رو برام تداعي مي کرد. خواب قيلوله؟! نَه نَه... مي گم براتون.

غايب بزرگ ظهر عيدي، بابا جونم بود. که رفته بودند حرم، کشيک فوق العاده. جاتون خالي. چه عطر و بويي. اول کمي ابروها رو، در هم کردم و با ژستي قناعت گونه، گفتم: مامان جون! ديگه چرا مرغ درست کرديد؟ اين همه غذا، اسراف... هنوز کلام منعقد نشده بود، که همشيره ي گرامي، با نهيبي زلزله گون، چهار ستون بدنم رو، به لرزه انداخت! که؛ خيلي خوب، نمي خواد زياد جوش بياري. اولا" که، خانوم خودت درست کرده، ثانيا"، براي عروس نو تهيه شده. من هم زير چشمي، نگاهي به اخوي، و بعدش هم خفه خون!!

هنوز چند لقمه اي، از گلو پايين نرفته بود، که کنار دستم، وجود کسي رو احساس کردم!! کسي غير از اعضاي درجه ي يک خانواده! بدون يا الله هم، وارد شده بود. همه رو مي ديد ولي کسي اونو نه! درست حدس زديد... جناب شيطان عليه العنه، خودش رو، به زور تو بغل ما جا کرد و گفت: يه چيزي بگو. چرا ساکتي؟ مي دونم که تو گلوت گير کرده! بگو. کار ثواب که کتمان نداره. خلاصه؛ از او اصرار و از من انکار. و النهايه؛ طبق معمولِ غلبه ي نفس اماره، بر وجدان بيچاره! صِدام رو صاف کردم و بادي به غبغب: راستي! ما که داريم مي ريم حرم، پابوس امام رضا (ع) و دست بوس حضرت آقا. براي همين، از همه عذر خواهي مي کنم، که نمي تونم زياد بمونم. بايد زودتر برم، که جا براي ما هم پيدا بشه. البته يکي از بچه هاي بالا! قول داده، يه کارت ويژه برام در نظر بگيره. که اگه درست باشه، مي تونين، من رو همون جلو مِلوها! بِين مسئولين، ببينين، از تلويزيون!

ناهار که تموم شد، ساعت هم از 14 چند دقيقه اي گذشت. وضويي ساختيم و با خانواده، خداحافظي. ماشين رو سوار شدم، و کت شلوار شيک، و کفش هاي نو، و دلي پر از اميد، و خيابان هاي خلوت، البته تا ميدان شهدا.

وسيله ي نقليه رو، با لطف هميشگي نگهباني اداره کل آموزش و پرورش، داخل اداره گذاشته، وسايل اضافي مثل موبايل و کليد و ساعت و ... رو، داخل داشبورد، و پس از ديده بوسي، با عزيزان نگهبان، و با دخالت همان مهمان ناخوانده ي پاي سفره! به دوستان نگهبان هم، تفهيم شد، که قصد زيارت آقا رو کرديم. چقدر جاي حاجي گرينوف اونجا خالي بود!

پياده راه افتادم به سمت حرم امام رضا (ع). در راه، وقتي به مردمي که از حرم باز مي گشتند، نگاه مي کردم، احساس مي کردم، فقط من يکي هستم، که توفيق زيارت يار نصيبم شده! وارد صحن جامع رضوي شدم. و مثل گل خنده زنان، و چون بلبل نغمه کنان!! در حال عزيمت به سمت صحن کوثر. همين که داخل شدم، ديدم وِلوِله اي، ميان ملت است و چندين صف مطول، که نه سر آن پيدا بود، نه ته آن، و نه وسط آن! جملگي پا برهنه، و رسيد در دست. فهميدم که بايد کفش ها را تحويل دهم. (بماند که بي تدبيري مسئولين آستان قدس، در انتخاب جا، نياز به بررسي مجزا در زماني ديگر دارد ). به سمت غرفه ها که رفتم، ياد ايام شله خوري در محرم افتادم! که جماعت، از سر و کله ي هم، بالا مي رفتند، تا ظرفي را از شله، تبرکا" به منزل ببرند. ديدم با اين وضع، تا شب هم نوبت من نمي شود. منتظر آن يار شدم، تا بلکه از راه برسد، و کارت ويژه و ادامه ي ماجرا! ولي از قرار اين که، در مسير، پاسخ تلفنم را نداده بود، بعيد مي دانستم به وعده ي خود وفا کند.

مأموري بالاي داربست، با بلندگويي در دست، از ممنوعيت بردن وسايل ممنوعه، سخن مي گفت، که کفش هم، جزئي از آن بود. راه باريکي، به اندازه ي نصف نفر! مأموران آستان قدس، با کمک تيم هاي حفاظتي، باز کزده بودند. و به صورت قطره چکاني، مردم به داخل، هدايت مي شدند، جهت رسيدن به گيت بازرسي. ساعت هم عدد 14:45 رو نشان مي داد. در حال قدم زدن بودم، که نفهميدم چه شد! ديدم در ميان سيل جمعيت، پاهايم از زمين کنده، و به سمت درب ورودي، در حال انتقال هستم! حدستان درست است... ملت، طاقتشان طاق شده بود، و با يک حرکت خود جوش، به سمت درب ورودي، هجوم آوردند. و هر کس چون من، در مسير بود، خواسته يا ناخواسته، با کفش يا بدون کفش، به داخل هدايت مي شد. مقاومت مأمورين، فايده اي نداشت. و مردم ريختند داخل. من از يک باب خوشحال، به خاطر ورود بي دغدغه، اما با فشار شبيه فشار شب اول قبر، و از جهتي! نگران، که وضعيت بازرسي چه مي شود؟ که خوشبختانه، پس از قرار گرفتن، در مسير محل بازرسي، متوجه شدم، که ورودي اصلي، جلوتر است. جانم برايتان بگويد؛ مشعوف! از ميان بري، که قسمت گرديده، در دل قند آب مي کردم. در ميان سلام و صلوات مردم، براي سلامتي حضرت آقا، صداي نخراشيده اي، که حکايت از گرفتگي گلو، به جهت تذکرات چند ساعته داشت، گوشم را متوجه خود کرد. آقايون عزيز! هرکس کفش داره، برگرده بي خود واي نايستين...

ادامه در پست بعدي...

ناله ي سرگشاده!!

Sat, 03 Mar 2012 23:18:00 GMT

متني از (حسين قدياني) مدير وب سايت قطعه ي 26

www.ghadiany.ir

اگر آقاي هاشمي در انتخابات سال 88 از خود چيزي جز «نامه سرگشاده» به جا نگذاشت، اظهار نظر ايشان بعد از راي دادن روز جمعه را مي توان «ناله سرگشاده» ناميد، آنجا که گفت: ان شاء الله نتيجه انتخابات، همان رايي باشد که ملت درون صندوق مي اندازد! در اين باره لازم است چند سئوال از آقاي هاشمي بپرسيم.

1: اگر آقاي هاشمي به سلامت نتيجه انتخابات تا اين حد ترديد دارد، پس لزوم شرکت ايشان در چنين انتخاباتي چيست؟!

2: آيا شرکت ايشان در انتخابات را نمي توان دال بر اين گرفت که ناله سرگشاده، بيش از اينکه بيانگر نگراني ايشان از سرنوشت راي مردم باشد، مصرف سياسي، به معناي پيام براي ضد انقلاب دارد؟!

3: براي اينکه آقاي هاشمي، دقيقا، بي کم و کاست و حتي بدون واسطه صندوق انتخابات، متوجه راي مردم شود، آيا چيزي واضح تر از اصلي ترين شعارهاي يوم الله سراسري 9 دي وجود دارد؟!

4: فرض کنيم جمهوري اسلامي، يعني همان نظامي که آقاي هاشمي رئيس مجمع تشخيص مصلحت آن هستند و تا همين چند وقت پيش، تکيه بر صندلي رياست مجلس خبرگان رهبري اش داده بودند، در راي مردم دست مي برد، آيا شعارهاي 9 دي را نيز مي توان تقلبي خواند؟! آنجا که فقط و فقط مردم بودند و نه خبري از وزارت کشور بود و نه خبري از شوراي نگهبان؟!

5: باز هم فرض کنيم، مردم هميشه در صحنه ما، که خود راي مي دهند، و به دست معتمديني از جنس خودشان، راي شان را مي شمرند، بدون ملاحظه برخي چيزها، قصد مي کردند راي و نظرشان درباره آقاي هاشمي را حتي واضح تر از شعارهاي 9 دي، عملي مي کردند، در آن صورت نتيجه و برايند راي مردم چه مي شد؟! گيرم اعتماد مردم به دستگاه قضايي نبود، گيرم اعتقاد مردم به تصميمات از سر مصلحت سنجي بزرگان جمهوري اسلامي نبود، محصول اين بي اعتمادي و اعتقادي چه مي توانست باشد؟!

6: اين وسط قطعا اگر به جبر روزگار و مراعات پاره اي مسائل و بعضي مصالح، گاهي راي و نظر مردم مثلا در صدا و سيما، سانسور مي شود، طرفه حکايت اينجاست که اين تقلب، اتفاقا به نفع آقاي هاشمي است! آيا رسانه ملي، مي توانست همه شعارهاي 9 دي را از صدا و سيما پخش کند؟! آيا قوه قضائيه مي تواند و ممکن است همان قضاوت مردم درباره آقاي هاشمي و خاندان ايشان را بدون رعايت هيچ مصلحتي اجرا کند؟! پس تقلب و سانسوري اگر هست، حتما به نفع آقاي هاشمي است! و آقاي هاشمي بايد مسرور باشد که مردم به خاطر اعتماد و اعتقادشان به نظام، گاهي نظر و شعار خود را فداي درک شرايط و اقتضائات مي کنند، و الا بايد از آقاي هاشمي خواست که خيلي دربند راي واقعي مردم نباشد! اين راي، خيلي خيلي خيلي به ضرر ايشان تمام مي شود!

7: آقاي هاشمي بايد پاسخ دهد چرا و با کدام رفتار و گفتار، تا اين حد خودشان را جايزالنفرين توده هاي ملت کرده اند؟! اين همه نقد و لعن و نفرين که ديگر ربطي به شمارش آرا توسط جمهوري اسلامي ندارد! آيا مردم در 9 دي، شعارهاي خود را درون صندوق انتخابات انداختند؟! آيا جمهوري اسلامي در گلوي مردم، حلقوم آحاد ملت هم ممکن است تقلب کند؟!

8: آقاي هاشمي بايد پاسخ دهد که چرا تا ديروز، ما به ايشان مي گفتيم که سرنوشت خودتان را با امثال آقاي خاتمي گره نزنيد، اما امروز، بايد به سيدمحمد خاتمي بگوييم؛ لطف مي کني اگر سرنوشت خود را گره به زلف خاندان ضد راي نزني!!

9: گذشته از همه اين حرف ها، آقاي هاشمي بايد بگويد که «م. ه» کي براي محاکمه و مجازات به ايران برمي گردد؟! آيا مبارزه با تبعيض و مجازات آقازاده هاي آشوب گر، راي واقعي اين مردم نيست؟! و آيا آقاي هاشمي دنبال دانستن راي حقيقي اين مردم نيست؟! اگر «م. ه» براي رتق و فتق امور دانشگاه آزاد، ماموريت از طرف آقاي جاسبي داشت، اين ماموريت، چندي است به اتمام رسيده است!!

10: آقاي هاشمي بايد بگويد چه کرده با خود، که 2 سال بعد از فتنه هشتاد و اشک، ديگر کسي به محصولات سرگشاده ايشان وقعي نمي نهد؟! در طول اين 2 سال، چه اتفاقي رخ داده که اگر منافقين به نامه سرگشاده، وقعي نهادند، اما ديگر کسي رد ناله سرگشاده را نمي گيرد؟! آيا نه فقط دوست، که حتي دشمن هم خلق و خوي ايشان را شناخته است؟! آيا نه فقط مومن، که حتي منافق هم مي داند که از يک سوراخ سرگشاده، نبايد، بيش از يک بار، گزيده شود؟!

11: آقاي هاشمي بايد توضيح دهد که چرا اصلي ترين رمز و راز موفقيت هر نامزدي در هر انتخاباتي، اعلام برائت بيشتر و علني تر از خاندان ضد راي است؟! ايشان بايد بگويد که چرا از عمار و خودعماربين گرفته تا مردود و ساکت و کاسب و چه و چه، هر نامزدي دنبال نشان دادن فاصله بيشتر خود با خانداني است که به شدت با «بحران محبوبيت» مواجه است؟! اين همه بيانگر عمق کدامين فاجعه است؟!

¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤

کاش مي شد صدا و سيماي جمهوري اسلامي، دربياورد آقاي هاشمي را از نگراني، و يک بار براي هميشه، اصلي ترين نظر، بلکه راي واقعي توده ها، را که از حلقوم مظلوم «باشگاه سراسري چهارشنبه» بيرون آمد، نشان دهد به ايشان! کاش مي شد دستگاه محترم قضايي، به جاي اجراي عدالت با تکيه بر عناصر حکمت و مصلحت و سنجش اقتضائات و رعايت احترامات، قضاوت مردم درباره آقاي هاشمي را مبناي عدل قرار مي داد، که ظاهرا آقاي هاشمي، خود دنبال دانستن داوري و قضاوت و راي مردم اند. کاش مدعي العموم، يک بار براي هميشه، بي هيچ ملاحظه اي، مدعي عموم ملت مي شد، تا آقاي هاشمي بهتر و بيشتر از قبل، از راي اين ملت با خبر مي شد! آري! جمهوري اسلامي، اهل تقلب، اهل سانسور نيست، اما هر جا که به اقتضاي روزگار، بخشي از راي و نظر و داد و بي داد مردمش را پنهان کرده، اتفاقا تقلب کرده به نفع آقاي هاشمي!! آقاي هاشمي! شما يکي بايد از همه بيشتر جمهوري اسلامي را دوشت داشته باشيد؛ اين نظام اگر نبود، و اعتماد و اعتقاد اين ملت، به مقام ولايت اگر نبود، معلوم نبود راي مردم، چه مي کرد با خاندان اشراف. اصلا معلوم نبود!

راستي آقاي هاشمي! مي داني يکي از افراد اهل تقلب در جمهوري اسلامي کيست؟! همين سردبير روزنامه وطن امروز که تا به حال اجازه نداده اصلي ترين شعار يوم الله 9 دي را که عليه شما نواخته شد، بنويسم در اين روزنامه. اين شعار اين بود: «ايران که باغ پسته بابات نيست، مملکت علي که بي صاحاب نيست».

حاج خليلم آرزوست!!

Fri, 24 Feb 2012 15:14:00 GMT

تقديم به، خليلِ عشق، درصد!

براي شادي روح بلند پدر بزرگوارش و مادر مکرمه اش صلوات...

www.hajkhaleel.ir

شايد! خيلي بچه هايي که با حاج خليل موحد، ارتباط دارند و سر و سري! بيشتر حاجي رو، به يک رزمنده ي شوخ طبعِ حاضر جوابِ مملو از خاطرات دوران دفاع مقدس، که سرش درد مي کنه براي خلق موقعيتي، که چند تا جوون مشتاق و غير مشتاق! رو دور خودش جمع کنه و، بگه از خيلي نا گفته هاي و نا نوشته هاي جنگ، بشناسند...

شايد! خيلي از برو بچ هيئتي و بسيجي و دانشجو و حتي دانش آموز، حاج خليل رو پاي ثابت اردوهاي راهيان نور و روايت گريش از رشادت هاي هم رزماش و دوستان شهيدش، بشناسند. حاج خليلي که پايان و آغاز هر سال شمسي، وَ اِاِاِي...! گاهي در تابستان، براي حضور ايشون به عنوان راوي و مداح و مدير کاروان و تدارکات چي و...! جبهه ي جنوب و غرب، سرو دست مي شکنند...

شايد! خيلي از سرداران سپاه خراسان، حاج خليل رو به شجاعت و مديريتِ نظامي و استراتژيک، و در عين حال تواضعش بشناسند...

شايد! خيلي از خانواده هاي معظم شهداي مشهد، حاج خليل رو به اخلاص و صفاي باطن و صداي گرم و گيراش و اصل و نسب خانوادگي و خيـّـر بودن، بشناسند...

شايد! خيلي از جوون هاي امروزي، که با حاجي حشر و نشري دارند و دست بر قضا، گوي سبقت در رفاقت رو از رفقاي قديمي ربودند! حاج خليل موحد رو، به روشن فکري و جوان شناسيش بشناسند...

و شايد... شايد! خيلي از دوستانش که همچون او، جامانده از کاروان عشق، و ستاره هاي درخشانِ خفته بر خاک شلمچه و طلائيه و دهلاويه و فکه و چزابه اند...، حاج خليل رو به ناله هاي ضجه وار، در تاريکيِ شب هاي بهشت رضا (ع)، در جوار مزار ستاره هاي خميني (ره) بشناسند...سينه زدن هاي بي صدايي! که؛ حسين حسين گويانِ آن، ارواح مطهر شهيدان کوي رضاست.

به هر حال... هرکس حاجي رو به گونه اي شناخته. و جمع اين خصلت ها و خصايص خوب، در وجود يک انسان، ممکن نيست، مگه اين که دانش آموخته ي مکتب ثارالله باشي و در عمل، زندگيت عطر و بوي حسين (ع) بده.

ستاره بودن رو خوب تمرين کرده باشي و، از پس امتحان هاي سخت ولايت شناسي و ولايت پذيري، سر بلند بيرون آمده باشي. تا درخشش مدالِ عمار بودنِ خامنه اي عزيز(حفظه الله) برگردنت، چشم دشمنان را کور و دل دوستان را شاد کند.

&&&********************&&&

بگذرم...

نکته اي که شايد کمتر در خصوص حاجي، به اون عنايت داشته ايم و حالا وقت بازگو کردن آن است، بي گمان وظيفه شناسي و موقعيت شناسي و بصيرت آموزي است، که در وجود چند وجهي ايشان کاملا آشکار است. حتما" آنان که مي شناسند حاج خليل را، تصديق مي کنند اين حرف را. که حاج خليل، هميشه در تحليل رويدادها و وقايعِ سياسي و اجتماعي فرهنگي و...، چند قدم جلوتر از بسياري صاحب نظرانِ صاحب کرسي و رأي، در استان و حتي کشور بوده است بدون اين که حتي فکر اظهار فضل رو هم در برابر کسي داشته باشد.

در اين 15 سالي که توفيق شاگردي در محضر ايشون رو داشتم، بارها بر من ثابت شده، که جنس رفتارها و گفتارها و عملکردهاش، منطبق با اصول تغيير ناپذير و مسلم انقلاب و منويات جانشين امام معصوم، حضرت آيه الله خامنه ايست.

به نظر من حاج خليل موحد، يک سند ارزشمند و يک گنجينه ي گران بهاست، که شايد حضور در صحنه ي رقابت انتخاباتي، کمک کنه تا گوشه اي از اون واقعيت و حقيقت وجودي اين مرد، که سالها از ديد ما مخفي کرده بود رو بشناسيم.

به سهم خودم، از صميم قلب، آرزو مي کنم؛ در اين جبهه هم، همچون جبهه ي هشت ساله ي دفاع از ارزش ها، سربلند بيرون آيد.

چه انتخاب گردد و چه نگردد. ما مأمور به تکليفيم و بس.

آنان که به راه عشق، سرگردانند.

پيچ و خم اين مسير را مي دانند.

از سجده ي بي رکوعشان، پيدا بود.

بي دست، نماز عاشقي مي خوانند.